Z gatunków dziko żyjących pozostało wiele odmian zwierzyny płowej, ogromne ilości zajęcy, królików, kuropatw, bażantów, przepiórek, a także drobnych drapieżników, od łasic do wilków, dziesiątki odmian gryzoniów oraz ptactwa wodnego nad sztucznymi jeziorami i na wybrzeżach.

W delcie Gwadalkiwiru egzystuje największy w zachodniej Europie rezerwat mokradeł („Doñana”) z bogatą florą i fauną. Rzeki Hiszpanii, w górnych swych biegach niemal nie dotknięte zgubnym wpływem cywilizacji przemysłowej, obfitują w ryby.

Pstrągi i łososie są powszechnie spotykane. W wodach Zatoki Biskajskiej, Atlantyku i Morza Śródziemnego żyje kilkaset gatunków jadalnych ryb, skorupiaków i innych przedstawicieli fauny morskiej.

W poszukiwaniu storczyków, orchidei, gatunków prowansalskich, trzmieli i egzotycznych pszczół Bertoloni trzeba wybrać się w suche obszary śródziemnomorskich pastwisk Hiszpanii.

Prawdziwym rajem orchidei jest Costa Brava, gdzie można nacieszyć oczy pięknym widokiem orchidei w kolorze wędzonego łososia jak również waniliowych w kolorze czarnym.

Flora południowo-zachodniej Hiszpanii charakteryzuje się pięknymi majowymi pastwiskami pokrytymi kwietnym kobiercami, różowymi, gladiolami, tymiankiem, szałwią, francuską lawendą a przede wszystkim około dwudziestoma odmianami koniczyn.

Na północnej Mesecie między polami obsianymi zbożami, można dostrzec chwasty polne takie jak cykoria, charby, maki, kąkole czy kurzyślad polny.

Istotną czynnikiem w roślinności tego kraju są cztery strefy roślinności, które odpowiadają czterem głównym strefom klimatycznym. Pierwsza z nich to strefa „borealna”, odpowiadająca klimatowi oceanicznemu (wiecznie zielone pastwiska, lasy dębowe, bukowe, wiązowe, orzechowe, sosnowe), ciągnie się od Galicji po Pireneje.

Druga to strefa śródziemnomorska, która obejmuje wybrzeża Morza Śródziemnego od Katalonii po Andaluzje. Bogata jest w wiecznie zielone dęby, dęby korkowe, pinie, krzewy laurowe ziemiach cedry. Strefa stepów to obszar Mesty (trawy, byliny i drzewa oliwne). Zaś strefa podzwrotnikowa przepełniona jest palmami, zielonymi krzewami i agawami (obejmuję południową Andaluzję).

Na ziemiach Hiszpanii rośnie około 8 tysięcy przeróżnych gatunków roślin, z czego około 10% to gatunki endemiczne, czyli takie, które rosną wyłącznie na terenie tego kraju i nie można ich spotkać nigdzie indziej. „ Ze względu na częste występowanie wysokich gór stosunkowo powszechna jest flora alpejska. Przekracza tu znacznie północną granicę zwykłego obszaru występowanie w Europie. Z powodu geograficznej izolacji wykształciły się gatunki charakterystyczne dla poszczególnych łańcuchów”.

Średnie temperatury pokazują jak duże jest zróżnicowanie klimatu między poszczególnymi częściami tego kraju. Wyspy Kanaryjskie charakteryzują się najcieplejszym klimatem. Średnia temperatura w styczniu wynosi 18 st. C, natomiast na Balearach i wybrzeżu Śródziemnomorskim średnia temperatura stycznie jest nieco niższa, wynosi około 11 st. C w centrum kraju oraz w górach średnie temperatury są mało sprzyjające, ponieważ wahają się od poniżej 0 (wierzchowiny) do 5 st. C ( Meseta Iberyjska).

Duże różnice można również zaobserwować w wilgotności poszczególnych regionów. Najwyższy poziom opadów występuje na południu (ok.1000 mm rocznie), jak również w górach (ok.200 mm rocznie), a ok.400 mm rocznie na pozostałym obszarze Hiszpanii.

Najważniejsze z tych realizacji to jezioro Ebro w Kordylierze Kantabryjskiej, kaskada górnego Tagu i Guadieli („Morze Kastylijskie”) na wschód od Madrytu, kaskada Gwadiany (jezioro Orellana, Cijara i Zujar) oraz kaskada środkowego Tagu (jezioro Alcántara, Valdecañas, Azután) w Estremadurze, kaskada Duero (jezioro Almendra, Villalcambo, Ricobayo) pod Zamorą, kaskada Miño i Sil w Galicji, zapory w dorzeczu Gwadalkiwiru, Jucar, Segury, Turii i na rzekach wypływających z Pirenejów.

Wybrzeże Atlantyckie dzieli się na dwie części: północną (417 km) – od przylądka Estaca de Vares do ujścia rzeki Miño na granicy z Portugalią, która odznacza się urozmaiconą rzeźbą z charakterystycznymi zatokami u ujścia rzek (”rias”).

Druga część Wybrzeża Atlantyckiego czyli południowa (294 km) to obszar od ujścia rzeki Gwadiana do przylądka Punta de Tarifa nad Cieśniną Gibraltarską (piaszczyste plaże, słone mokradła i tylko czasami miejsca skaliste).

Wybrzeże Śródziemnomorskie (1663 km) od przylądka Punta de Tarifa do przylądka Creus, prezentuje wszystkie możliwe rodzaje brzegu: skaliste urwiska, piaszczyste plaże, niziny nadmorskie i pasma gór schodzących wprost do morza.

Wielu pozostaje nieznanymi. Ci, którzy mieli szczęście, rozpoczynają karierę jako novilleros. Jeśli udowodnią, że są uzdolnieni, za zgodą diestro (doświadczonego toreadora), zostają matadorami. To pozwala im występować na arenach pierwszej kategorii i walczyć z bykami ważącymi ponad 450 kg. W każdej corridzie bierze udział sześć byków i trzech toreadorów.

Z jednej strony dobra zabawa, tradycja, atrakcja szkoła a z drugiej walka organizacji ADDA (Associacion para la defens del animal), która prowadzi między narodową kampanie przeciwko corridzie. Ponadto wydaje kwartalnik w języku hiszpańskim jak również z myślą o obcokrajowcach w języku angielskim, gdzie umieszczają bieżące informacje i przekonujące argumenty przeciwko corridzie.